Imperfecta

Cando esbirro dígome a min mesma: "saúde" e ollo como a xente ri, cando sinxelamente lle aforro a saliva pra que me resposten (bueno, fágoo igual aínda que non haxa ninguén para oírme); encorvo as costas cando estou diante da computadora, doume conta e intento corrixirme; teño a pel graxa e o pelo, con estrés non podo controlalo; vexo películas de medo estando soa, encántame martirizarme; chéiranme os pés, son humana e desprendo cheiros como calquera fill@ de veciñ@; canto sen parar aínda que estea no súper ou no medio da rúa, é para darme folgos; animo aos demais aínda que eu estea feita unha merda por dentro, faime sentir ben; cando como comidas fortes boto peidos sobrehumanos, síntoo pero fanme rir, aínda que teño vergoña e non o fago se podo evitalo; se me gusta unha canción repítoa mil veces ata aburrir ao persoal, non podo controlarme; ás veces non fago a cama, descúlpome dicindo que necesitan as sabas un pouco de aire; teño días preguiceiros e nin sequera me ducho se non vou saír da casa, todo o mundo se deixa un pouco de vez en cando (ou iso creo); odio pasar o ferro, hai roupa que se endereita co calor humano (e se cola, cola... hahaha...); cando unha conversa non me di nada, na miña cabeza aparece un mono tocando os "platillos" e asinto como mostrando interés, que me perdoen pero teño os meus propios paxariños dentro do cerebro; se algúen non me cae ben intento poñerme na súa pel para entender como se sinte; todos temos os nosos diaños perseguíndonos; nunca me vexo ben nas fotos nin diante do espello, a culpa téñena esas modelos tan delgadas e photoshopeadas que nos impoñen os seus criterios de beleza. E seguiría... pero non me lembro de máis agora mesmo. Acepto críticas, construtivas. Dádeme caña. ;)

Detalliños

Encántame a forma en que a vida pon detalliños pequenos diante dos nosos ollos no intre exacto en que os precisamos. Poden ir dende ler unha frase que alivia o noso estado de ánimo, ver unha imaxe que nos remove os adentros facéndonos entender o inentendible, quizais un filme que toca sentimentos que se proxectan nos nosos, lugares que transmiten paz escondendo mensaxes ocultas, e inclusive persoas que aparecen por algún motivo facéndonos felices. Cando non nos fixamos é porque estamos tan centrados no problema que deixamos de ver as solucións. Procuremos estar receptivos, pese a certos momentos en que as bágoas non nos permiten discernir o que temos enfronte, agudizar os sentidos, traspasar límites auto impostos. Berremos ben forte, que ese nó na gorxa non nos impida expresarnos.

Infinitas mostras que nos amosan por onde camiñar, sen esquecer que son sinais pra evolucionarmos sen facernos dependentes delas. Pois a pista que recibín hoxe foi mediante unha frase que lin no Facebook:

"Quando não precisar de ninguém para ser feliz, é aí que você será"

Contradictorio, non si? :)

Speechless

I can't believe what you said to me
Last night when we were alone
You threw your hands up
Baby you gave up, you gave up

I can't believe how you looked at me
With your James Dean glossy eyes
In your tight jeans with your long hair
And your cigarette stained lies

Could we fix you if you broke?
And is your punch line just a joke?

I'll never talk again
Oh boy you've left me speechless
You've left me speechless, so speechless

And I'll never love again,
Oh boy you've left me speechless
You've left me speechless, so speechless

I can't believe how you slurred at me
With your half wired broken jaw
You popped my heart seams
On my bubble dreams, bubble dreams

I can't believe how you looked at me
With your Johnnie Walker eyes
He's gonna get you and after he's through
There's gonna be no love left to rye

And I know that it's complicated
But I'm a loser in love
So baby raise a glass to mend
All the broken hearts
Of all my wrecked up friends

I'll never talk again
Oh boy you've left me speechless
You've left me speechless so speechless

I'll never love again,
Oh friend you've left me speechless
You've left me speechless, so speechless

How?
Haaaa-oooo-wow?
H-ooow?
Wow

Haaaa-oooo-wow?
H-ooow?
Wow

And after all the drinks and bars that we've been to
Would you give it all up?
Could I give it all up for you?

And after all the boys and girls that we've been through
Would you give it all up?
Could you give it all up?

If I promise boy to you
That I'll never talk again
And I'll never love again
I'll never write a song
Won't even sing along

I'll never love again
So speechless
You left me speechless, so speechless
Why you so speechless, so speechless?

Will you ever talk again?
Oh boy, why you so speechless?
You've left me speechless so speechless

Some men may follow me
But you choose "death and company"
Why you so speechless? Oh oh oh

Cantas capas contén unha cebola?

Hoxe é domingo, e que pouco me gustan dende non recordo cando. Non sei ben o/a causante, tería que trasladarme moi atrás no pasado para atopar a raíz do desencontro inicial, e por moito que remexese está aí a "pantasma" (termo psicanalítico), un tupido veo que oculta con xenialidade dentro do inconsciente traumas sen resolver, que nos acompañan na nosa forma de actuar, dos que non somos capaces a liberarnos sen axuda, onde nos contestamos coa imaxinación, do que pode ou cremos que somos, tapando razóns reais, capa tras capa da cebola, uhas máis finas e outras máis grosas, totalmente cubrentes, difíciles de desprender unha a unha facendo invisible o seu interior.

Autoenganámonos ata desistirmos de ir máis aló, máis sempre volta o boomerang golpeándonos con máis forza cada vez. Explicacións que se ramifican dende o talo dos pensamentos profundos, que dispoñen eclépticas solucións a tantas inquedanzas sendo a de hoxe estes fatídicos domingos. Desvíome un pouco e acho que me pasa o mesmo con cada día da semana, dá igual que sexa luns, mércores, venres... agudizándose máis ao chegar a súa fin. Moitas xornadas que se alongan deica altas horas da madrugada, amarrándome con forza a elas, tal que se o durmir fose morrer pra volver a resucitar ao día seguinte, que nada será igual. Que me aterra? A que me aferro? E aquí volven as preguntas sen resposta...

Altibaixos

Observo o que me rodea, calo, agardo, suspiro, reacciono... a "montaña rusa" sube e baixa sen piedade. Faime meditar no porqué me subín a ela se sabía o que me agardaba. Nuns momentos descúbrome pletórica, capaz do que me propoña; noutros máis abaixo do que os meus pés pisan, incapaz de nada. E entre altibaixos sigo tirando do meu ser pra diante. É igual que cando saio a correr, zancadas que deixan atrás centos de problemas, loitando porque as miñas pernas resistan, cando sei de sobra que dan moito máis de si e que o que falla é a mente que pide un "basta por hoxe". Confío, quero confiar, en que o que me depara o futuro é agradable, que a recompensa chegará, que preciso calma e aguante sen virme abaixo, que tras a tormenta, por moi dura que sexa, sae don Lourenzo, o arco da vella, a claridade...

Sempre que escribo neste blog saco as tristezas, o que realmente non son, a autocompaixón, a esperanza, etc. e doume conta de que non é o meu reflexo. Non son así, e ódiome por remexer no lixo máis fedorento, repetíndome tanto que apesta. Máis isto é como unha terapia, un xeito de escorrentar o que non serve. Tentarei a partir de agora, se digo "tentarei" xa a estou cagando, sacar o mellor que teño, porque sei que o teño. E como lin un día, o sorriso hai que amosarllo ao mundo, aínda que por dentro as infinitas bágoas nos inunden, porque as costumes facémolas nós, e sen querelo aprópianse enteiramente dos nosos corpos. Un sorriso ben amplo, porque nada está perdido, hai moito por facer. Quero crer que son ese punto de luz, como os demais me ven, unha estreliña que ofrece un pouco de harmonía ao ceo na escuridade, sen pararme a imaxinar se xa está morta ou non a milleiros anos luz.