Avisei, he!!!

Hoxe boteime unhas risas á conta dun vídeo que lle amosei a uns compañeiros. Non hai palabras para describilo... Fai anos que oíra falar del e non sei como saiu na conversa. Titúlase "2 girls 1 cup" e é facil de atopar en Google. O vídeo que poño é da reacción que produce ao ollalo, hai un cento delas en Youtube. Avisados quedades, mellor non o busquedes nin o miredes. Hahahaha... (risa malvada). Repito, a curiosidade matou ao gato.

Proxeccións

Non me atopo, non me vexo, ando perdida... entón é cando admiro en ti do que eu non dispoño, o que preciso urxentemente pra me sentir máis completa. Grande erro. Búscote porque hai partes das que carezo, ou creo carecer, e ti me amosas. Deséxoas, anhéloas, sinto verdadeira necesidade... e cando me decato que non estás, nin vas estar, é cando reacciono. Non es ti o que me falta, son eu a que non avanzou, porque pra ser feliz non tes que estar ti, teño que ser eu.

Para, mundo, que quero baixar!!!

Corremos demasiado. Nesta carreira frenética sen freos e costa abaixo que chamamos vida roda sen razón lóxica a toda velocidade ata que algún obstáculo se atravesa e batemos con el de cheo. O golpe é considerable e invita a replantexarnos a onde imos, que facemos, quen somos, e outras paranoias persoais do mesmo estilo. Escoitamos moi pouco, inclusive a nós mesmos, pararse un segundo implica retorcer os miolos e sufrir, porque aparecen emocións tales como culpabilidade, medo, remordementos, frustración... Entón mellor volver a pisar o pedal e seguir, sen rumbo, ignorando cuestións difíciles de resolver. Non me gusta que sexa así, por iso párome, a cada pouco, tentando mellorar quen son e a quen me rodea cos meus actos (non son perfecta). A cadea de accións comeza por nós, fagámolo, aínda que hai intres en que dan ganas de dicir: "Para, mundo, que quero baixar!!!" e non voltar xamais.

Sentidos

Hai destinos improcedentes ".", que te levan, máis non a onde queres ir, ou a onde non entendes que teñan a súa fin. Hai circunstacias que se fan curtísimas, que morren de por si por moita oposición que fagas. Onde espazos de tempo se aceleran sen poder facer nada, sabendo que o curso que sigue é inevitable, imposible de deter. En definitiva, hai fráxiles elementos que se elevan máis aló do que coñecemos, e ao mesmo tempo difíciles de baixar ata baternos de cara co mundo real. Haberá que saír adiante igual, e que eses instantes permanezan aínda que sexa de vez en cando no noso interior, de forma verídica ou ficticia, que nos carguen as pilas esperanzándonos dun presente fantástico e dun futuro aínda mellor. Aínda que soe raro, non perdamos a fe, todo, co seu sentido, avanzará.

Lady of Dreams

Esta preciosidade vai para o día de hoxe e pra tódolos días en que precisemos subir un pouco ás nubes e flotar sobre elas desconectando un pouquichiño do absurdo que nos envolve, porque soñar é marabilloso e se ademais se fai con música de fondo o éxtase é total. Desfrutádea igual ou máis do que eu agora mesmo. Graciñas a quen me fixo chegar este soño feito canción.