Das cintas á infancia

Despois de compartir unha imaxe no Facebook dunha cinta de radiocasete, viñeron outras imaxes do meu pasado á miña cabeciña. Parece que certos espazos de tempo vividos esvaecen na nada, máis sempre voltan, están aí agochados nalgunha parte do cerebro que nos fan retroceder cando salta á vista algo que nos somerxe de cheo no que criamos olvidado. E agora mergullada na infancia recordo as cancións que inventaba e gravaba para pasalo tempo, os arrotos que botaba, agora perfeccionados brutalmente, que me facían chorar de risa mentres llos facía escoitar a meus irmáns. Recordo tamén o estraña que se fixo escoitar a miña voz por primeira vez, tanto a cantada como a falada e non recoñecerme nela, sentíndome como outra persoa, pois sempre soamos de forma diferente ao que cremos soar. Tamén recordo a cinta de meu pai de Ana Kiro, eu enriba da mesa pegada á radio e escoitando unha e outra vez a “Galicia, terra meiga”, mentres me ollaban alegres vendo o que desfrutaba da música con só 3 aniños. Teño que recoñecer que o meu gusto se foi alienando, pasando de Ana Kiro a Rocío Dúrcal ata chegar ás voces negras de Boyz II Men, Whitney Houston, Mariah Carey…

Uns pensamentos lévanme a outros e tamén me paro a pensar en canto afecta o que pasamos na infancia pra nos converter en quen somos. Sempre existirá algo que nos marque, a sobre protección que existe no núcleo familiar é inestable, hai cousas que escapan ao control de calquera. Tamén que por moitos esforzos que se fagan acabamos sendo unha proxección dos nosos proxenitores e ao medrar é cando somos conscientes de todo iso. Ninguén está a salvo a pesares da boa vontade, o mundo é cruel. Bendita psicanálise, porque aínda que todo poida parecer que é o que toca, algo normal dentro dos marcos establecidos, existen lagoas das que ninguén pode manternos a salvo por moito que o neguemos. A busca de quen somos e quen queremos ser aparece, e sobre todo, non querer sentirnos ao 50%. Eu quero ser: 100%, así que seguirei buscando.

Ha, e non esquezamos sobre tódalas cousas, que a FELICIDADE non existe. Canto antes o saibamos mellor estaremos.

Quixera ser papel

Adoro como ule cada folla que compón un libro, inclusive máis cando ese rancio infire o seu toque de permanencia no tempo que o converte en reliquia. A cantidade de sabedoría, sentimentos, leccións, coñecementos, etc... que esconden no seu interior. Cada letra que se xunta formando palabras, parágrafos, páxinas e historias por descubrir.

A friaxe das novas tecnoloxías permítennos acceder a todo iso, pero nin punto de comparación con ese pracer de sentilo nas túas mans, de acariñar cada unha das súas partes mentres se avanza no seu contido.

Quixera ser papel, coa fraxilidade que conleva, cheo de fermosas e desagradables mensaxes impresas coa tinta da vida, con todas e cada unha das experiencias pasadas, que fan o libro que son. Un libro que sigue a escribirse pouquiño a pouco, sen saber que terá que contar nun futuro e menos aínda en que punto terá a palabra "fin". Todos somos libros andantes, coas nosas vivencias, medos, alegrías, fobias e todo o que se poida imaxinar. E ti que queres ser? As simboloxías poden variar, e aínda que soe sumamente "cursi", así é como o vexo eu hoxe. Formamos parte da biblioteca da humanidade, do universo. Escribamos xuntos e adornémolo con debuxos, quedan moitos relatos por contar.

Imposible de saber...

O bus corría diante miña sen deterse, non había ninguén máis na parada, agás unha servidora que tiña que estar dende fai cinco minutos agardando nese punto pra collelo. Non fixen nada, nin un aceno coa man, nin unha intención de correr pra ver se o pillaba, só un berro seco sen son que quedou a medias entra as cordas vogais e o aire preciso pra que se ouvise. E véndoo fuxir na súa dirección de cada hora, máis ou menos exacta, desapareceu diante dos meus ollos. Freei máis o paso e entre a incertidume do que tiña que ter feito e o que acabara ocorrendo fíxome cavilar en outros aspectos da vida que ocorren por non estar no momento exacto e no lugar exacto en que teñen que xurdir. Facemos realmente todo o posible en certas ocasións pra que se dean as circunstancias que queremos? E se non o facemos, en canto pode mudar a nosa situación? Quizais deixei de toparme con esa rapaza coa que comezar unha conversa dentro dese medio de transporte que nos faga amigas, ou que a espera ao seguinte me faga coñecer a outras persoas diferentes que me aporten nada ou algo novo e interesante... por que se rexe o destino dese xeito? Somos os culpables ou son casualidades sen control? E aí comezou o curso de preguntas que nunca terán resposta, porque hai cousas que ocorren inclusive pola minimez de botar uns minutos máis na ducha ou de desfrutar o almorzo con tranquilidade sen que se quede de pé e bailando no estómago. Pensamos que o temos todo medido e non é así. Todo e todos os que acaban aparecendo nas nosas vidas dependen das nosas accións e sen lugar a dúbidas do incontrolable de cada situación. Sigo pensando neses libriños que lera cando nena no colexio das monxas da miña terra, libros que variaban segundo o camiño que escolleses a seguir segundo as opcións que che ofrecían. Que tería sido por segundos insignificantes e tan trascendentes? Aí queda...

A historia de "non xulgar"

Tiña as tapas dun vermello rechamante destacando con forza sobre o resto. A elegancia das letras en dourado e de grande tamaño chamaban aínda máis a miña atención entre outros libros escuros, sobrios e tan sosos que nada significaban nese intre pra min, aínda que de seguro o contido fose totalmente diferente ao que aparentaban. Non o pensei nin un segundo e fun cara a el. Desprendía maxia, dábame medo botarlle a man e moito máis abrilo, porén a curiosidade era superior. Comecei polo medio sen saber porqué, pode que a inercia me fixese abrir de par en par o que tiña entre as mans, como se tivese un corazón que saltase á vista desvelando a súa esencia... O pouco que lin plantexábame dúbidas inmensas. Por que a protagonista estaba nese lugar, por que actuaba como o facía, quen era ela para dicirlle iso e dese xeito a outros personaxes que semellaban tan indefensos???... Pasei para a folla en branco do comezo, onde aínda a historia non existe, só o nome do título, autor e neste caso nin dedicatoria posuía. Tiña tanta intriga que quería ver o prezo pra mercalo e comezar a lelo na tranquilidade do meu sofá, como cando se fan ben as cousas, pola páxina número un e no lugar axeitado. Asombreime, desta vez, pola desorbitada cantidade que puña no lateral dereito escrito con lápiz, por moi boa caligrafía en que estivesen impresos os números. A dependenta non estaba detrás do mostrador, e a miña pregunta do porqué era tan caro tiña que esperar outro pouco, polo que decidín ir á parte inicial, onde todo comezaba. Quedei máis perplexa aínda, esta era a mesma protagonista que descubrira minutos antes no medio da súa historia? Non tiña sentido, era do máis doce, soñadora e feliz... que pasaba pra que xusto o que lera antes me amosara todo o contrario?

Parei de ler, alguén me interrumpiu cun "podo axudarlle en algo?" E aí espertei... entre o suave das sabas e o quentiño das mantas. Todo un soño. Que me quería dicir todo isto? Sabíao de sobra e supoño que vós tamén. A vida dá moitas voltas e nunca ninguén é tan bo, nin tan malo como parece. As vivencias fannos actuar dun xeito ou outro... En definitiva, deixemos de xulgar.

Esperando o tempo enxoito...

Escorrégame pola caluga ata o medio das costas, atravésame o corazón partíndoo en dous ou máis cachos imposibles de compoñer; estrúllame os pulmóns impedíndome tomar case aire, forma apertados nós no estómago deixando pouco sitio para a fame, éncheme a mente de néboa, dificultando os pensamentos... as pernas móvense trémulas, febles e insensibles, nembargantes avanzan. O meu corpo despide tristeza apoiada no baleiro del cheo de síntomas incontrolables... e de tódolos xeitos, continúo. Ollo o meu redor máis escuro do normal, non logro diferenciar os días das noites, pero sigo... Conteño o diluvio dos meus ollos, e doume présa, preciso chegar a esa casa que me agarda, e, tras deixar a porta atrás sen ninguén máis ca min, busco desesperadamente a arca que Noé comezou a construír cando saín pola mañá cedo. Necesito que estea lista, preparada pra subirme e así, a resgardo, deixar que flúa a dor que sinto. Cando a tempestade remata, dure o que dure, agardo impaciente outro novo día, chea de esperanza. Pode que dita arca, refeita novamente, me espere no mesmo lugar pra salvarme e continuar navegando, ou no feliz caso, que non a precise porque o tempo enxoito se fixo unha esperada realidade.