Entroido

Xa facía ben de anos que non me disfrazaba, como a H non lle gusta acabei por collerlle tirria eu tamén, pero non cos seus motivos eu opino que o entroido transformouse nunha festa consumista máis, a xente non se disfraza de calquera xeito, gastan unha pasta para lucirse. Eu recordo que antes disfrazábaste máis ben para que ninguén che coñecese, un xeito de saír á rúa a desinhibirse e soltar a melena, unha terapia tan boa coma outra calquera. Sen facer burradas, claro.

Non ía saír onte, non me apetecía pero unhas "amigas" (a xente que só está para tomar copas non son realmente amigos, ou si?) convencéronme e ao final discorrín rápidamente un disfrace, saquei (non recordo as palabras que me dixo Ramón, un home intelixente onde os haxa) á morta que levo dentro, diría eu. Fun de Noiva cadáver (non a de Tim Burton). A miña frase era: "Morrín antes de chegar a consumar o matrimonio, veño a este mundo a vingarme do asasino por deixarme ir ao máis alá sendo virxe" Hahahahahaha. Un psicoanalista facería estragos con esto. Eso que tiña pensado ir de meniña do Exorcista, pero faltoume H para ir de cura. Outra vez será.

Corazonciños

Non sei porque me negaba a recoñecer, fai anos, o meu puntiño romántico. A parte fría capricorniana de min agardo pouco a pouco a que se afunda ata facela desaparecer, non quero ser capitán que se deixe ir co barco á zona máis escura e profunda ata o límite dificultando o rescate, cada vez máis quero ofrecer ao mundo o lado tenro e cariñoso que quizais tiña vergoña ou medo de amosar. Agora grito aos catro ventos, correndo risco de que me tachen de "cursi", que merco artigos con forma de corazón. O último, se non recordo mal, un marcador de páxinas metálico la mar de curriño cun pequeno corazón vermello no seu extremo superior, idéntico ao da imaxe.

Antes coleccionaba chisqueiros, pero como xa non fumo aparquei esa colección, quizais empece cos corazonciños, H botaríame da casa se se ve rodeado de tanto corazón, xa abonda unha Ágata Ruíz de la Prada. Terá que asumir a súa parte da culpa: debe facer sobre uns 11 anos cando no Entroido , coincidindo co 14 de febreiro, quitoulle á "caravana do amor" despois do desfile o corazón grande de cartón cuberto cun tecido vermello para regalarmo ás escondidas. Hai persoas que saben sacar o mellor de nós, esas son as que nos interesan.

FELIZ DÍA DOS NAMORADOS!!!

Hormonas da felicidade

Hoxe chegoume ao correo un artigo dunha páxina web desas femininas, porque unha muller ten que estar ao día tamén en "chorraditas" de moda, beleza, saúde, psicoloxía... Falaba dos estragos emocionais que causa o inverno, teño a manía de pensar que son a única á que lle pasan estas cousas. A falta de luz: por días curtos e apagados; o cambio na alimentación: picamos máis, comemos comidas máis fortes deixando a un lado as froitas e certas hortalizas (están moi frías!!!) afectando bastante a o noso sistema inmunitario (son moi amiga do própolis e da echinácea, pero cando xa é tarde); non facer deporte para liberar endorfinas... as hormonas da felicidade.

*Consellos para liberar endorfinas:

• Rir
• Tomar alimentos produtores desta hormona: café, chocolate (agora entendo os meus antollos)
• Facer deporte
• Estar namorado
  
• Practicar sexo
• Masaxes
  

Animeime mirando o tempo no meteogalicia, este venres por fin lucirá un sol marabilloso: "un melocotón", así é como lle chamo eu cando vexo o parte na tele pola pinta que ten debuxado.

Lucirá este sol para celebrar o aniversario da miña nai, nun venres e 13 de febreiro.

O custo da vida

Esta semana: entre o mal tempo que non anima nadiña, a soedade e os biorritmos alterados estou a punto de estoupar. Necesito liberar toda esta enerxía mal canalizada e este sedentarismo que me atrofia as neuronas e o organismo. Xa estiven mirando de apuntarme a un ximnasio (o deporte libera endorfinas), máis hai que pensar no seu custo despois de ver as novas do día falando do empeoramento da crise económica. Europa vai a pique, as empresas non obteñen beneficios, os empregos diminúen, os bancos non conceden créditos... Os traballadores dos bancos sufren "estrés laboral": cada día chegan familias ás sucursais chorando pedindo préstamos porque están todos no paro. Doe ver estas situacións pero están atados de pés e mans, non poden facer nada. Todo é tan incerto. Que a cousa está mal; xa o sabemos, se ten solución; xa se verá, lenta, nembargantes "non hai mal que cen anos dure" nin "nunca choveu que non escampase".

Xa o cantaba Juan Luis Guerra nesta canción:

Polo menos levo mellor a crise dende que deixei de fumar: xa son 2 meses e 10 días libre de fumes, levo aforrados 347, 85 euros. ¡Vivan as boas decisións!

EL COSTO DE LA VIDA

El costo de la vida sube otra vez
el peso que baja ya ni se ve
y las habichuelas no se pueden comer
ni una libra de arroz ni una cuarta de café
a nadie le importa qué piensa usted
será porque aquí no hablamos inglés
ah ah es verdad.. ah ah e' verdad. ah ah e' verdad .
do you understand?
do you do you

si la gasolina sube otra vez
el peso que baja ya ni se ve
y la democracia no puede crecer
si la corrupción juega ajedrez
a nadie le importa que piensa usted
será porque aquí no hablamos francés
ah ah vous parlez ah ah vous parlez ah ah vous parlez ah ah no monsieur

somos un agujero en medio del mar y el cielo
500 años después
una raza encendida negra, blanca y taína pero
quién descubrió a quién..

ay el costo de la vida
ya va pa'riba tú ves
y el peso que baja
ya ve pobre ni se ve
y la medicina ya ve camina al revés
aquí no se cura ya ve un cayo en el pie
aquí i qui
ya ve aquí qui..
y ahora el desempleo
ya ve me mordió también
a nadie le importa no
ni a la Mitsubishi ya ve ni a la Chevrolet

la corrupción pa arriba
ya ve pa' riba tu ves
y el peso que baja
ya ve pobre ni se ve
y la delicuencia
ya ve me pilló otra vez
aquí no se cura
ya ve ni un callo en el pie
aquí i qui ya ve aquí i qui
y ahora el desempleo
ya ve me mordió también
a nadie le importa no
ni a la Mitsubishi ya ve ni a la Chevrolet

la recesión pa arriba
ya ve pa riba tu ves
y el peso que baja
ya ve pobre ni se ve
y la medicina ya ve camina al revés
aquí no se cura
ya ve un cayo en el pie
a..qui i qui ya ve ahi qui i qui
y ahora el desempleo
ya ve me mordió tambien
a nadie le importa no
ni a la Mitsubishi ya ve ni a la Chevrolet

Chove porque canto

O sábado pasado comezamos o Taller de Voz na miña zona. Estaba desexando ferventemente asistir, pois pagamos un prezo moi económico sen desprazarnos a grande distancia como ocorría antes se pensabas estudar algo parecido. Lástima a súa curta duración, nembargantes paga a pena asistir. No fondo teño ganas de volver a cantar, non sei se o farei algún día, a ver por onde me leva a vida. Todo isto debémosllo á Escola Alboio grazas ás protestas feitas diante do concello pedindo locais de ensaio. Ogallá máis xente tivese iniciativas desta índole para que todo o mundo, teña a idade que teña, acceda con facilidade a todo tipo de cursos. Hoxe estiven vendo o que tiña grabado co móbil antes de que fundise a tarxeta de sonido para analizar os erros e así cando remate o curso, ver se hai un antes e un despois. Necesito moita técnica, doume conta cada vez que me escoito, tempo ao tempo. Ía poñer un vídeo pero morro de vergoña ao escoitalo. Amosa a voz sen trampa nin cartón cun sonido pésimo (parece desafinado). Para que sonase xenial tería que estar nun estudio de grabación e non na miña casa cun móbil cutre que distorsiona. Outro día será... Agardo que a choiva e o temporal non sexan culpa miña.