Inexplicable

A lúa chea baixou pra converteme en loba, sentín tanto o seu poder aproximándose que os meus ollos reflexábana como se me posuíse. A friaxe do exterior xunto cos calafríos produto das súas extremidades puñan erectos un a un cada pelo do meu corpo, tanto que parecía como se houbese máis dos que me pertencen. A escuridade incitando aos meus instintos máis salvaxes, famenta de emocións e sangue aínda viva quentando o meu corpo ao ritmo de cada bocado. Deixada de cordura... escapando a todo control establecido. Libre e en harmonía coa natureza... Sentíndome coma unha besta sen razóns, perdida no seu corpo prendido en chamas cun fogo imposible de conter. Exhalación de lume infernalmente doce por cada poro emanado da súa pel mesturada coa miña, volcáns en erupción liberando lava de paixón. Lugares inóspitos convertidos en paraísos, desconexión da realidade, sen argumentos válidos que atendan a explicar cada movemento, cada suspiro, cada xemido... Mestura de almas, carne... liberación de desexos reprimidos.

O botón "gústame"

Hoxe non sei de que falar, quizais ao longo do día se dixeron tantas palabras que chega o punto en que non saen máis, quedando en stand by. Recoñézome lareta, por momentos, máis adoro eses instantes de soidade en que me quedo unicamente comigo mesma, en paz do barullo que enche as rúas e todo o que me rodea. O que me fai graza é que sempre hai algo que soltar aínda que o son se esgotase, a nosa mente non ten paranza. Os pensamentos flúen, aparecendo ideas nesta inqueda testa: penso nesas situacións en que te atopas cun amigo ou amiga que fai tempo que non ves dando lugar a frases que se agolpan unhas enriba das outras, pisándonos mutuamente as verbas por ter tantas cousas atrasadas sen contar. Pola contra, tamén penso neses silencios cómodos de complicidade con alguén con quen non necesitas expresar nada, que te sente con só mirarte; en escoitar a alguén que precisa soltar lastre e ollar que co simple feito de asentir ou dicir monosílabos queda agradecido por saber que existe unha orella amistosa que procura entender e comprender, dándolle marxe pra aliviar as súas penas; en certos xestos graciosos que te fan desencaixar a mandíbula de tanto rir; nos sorrisos que te alegran o día; nas miradas pícaras que te encenden; nas apertas que te animan... Non sempre se precisan palabras, ao igual que no Facebook, con darlle ao botón "gústame" moitas veces é máis que suficiente.

Arrepentimentos

Remexendo no pasado dinme conta hoxe que non quero estar aquí, está todo tan revolto que boto de menos a muller que habitaba en min e o mundo que a rodeaba. Na busca do que cría carecer atopeime con que a incertidume é cada vez maior, porén necesitaba pasar certas fases. A bola de lá sigue medrando e medrando... e nin sequera merquei as agullas pra comezar a tecer. Teño a impresión de que non dou feito, que non avanzo, que ninguén me quere realmente e que a miña nena interior sentíase máis chea de vida, máis feliz noutrora. É ben certo que cremos que calquera tempo vivido foi mellor, e a angustia apodérase do meu corpo. O futuro é cada vez máis incerto, e nesta busca, pérdome cada día un pouco máis. Fíxanse obxectivos máis lonxanos, a inestabilidade crece, faltan os apoios, agrándase o baleiro... Como xa teño dito noutras entradas a este blog hai momentos de caos necesarios, que se fan eternos, pero que traen a calma despois. Quero ser diferente, estar mellor, sentirme querida, en fin... vivir sen arrepentirme do que fun e agora son.

Das cintas á infancia

Despois de compartir unha imaxe no Facebook dunha cinta de radiocasete, viñeron outras imaxes do meu pasado á miña cabeciña. Parece que certos espazos de tempo vividos esvaecen na nada, máis sempre voltan, están aí agochados nalgunha parte do cerebro que nos fan retroceder cando salta á vista algo que nos somerxe de cheo no que criamos olvidado. E agora mergullada na infancia recordo as cancións que inventaba e gravaba para pasalo tempo, os arrotos que botaba, agora perfeccionados brutalmente, que me facían chorar de risa mentres llos facía escoitar a meus irmáns. Recordo tamén o estraña que se fixo escoitar a miña voz por primeira vez, tanto a cantada como a falada e non recoñecerme nela, sentíndome como outra persoa, pois sempre soamos de forma diferente ao que cremos soar. Tamén recordo a cinta de meu pai de Ana Kiro, eu enriba da mesa pegada á radio e escoitando unha e outra vez a “Galicia, terra meiga”, mentres me ollaban alegres vendo o que desfrutaba da música con só 3 aniños. Teño que recoñecer que o meu gusto se foi alienando, pasando de Ana Kiro a Rocío Dúrcal ata chegar ás voces negras de Boyz II Men, Whitney Houston, Mariah Carey…

Uns pensamentos lévanme a outros e tamén me paro a pensar en canto afecta o que pasamos na infancia pra nos converter en quen somos. Sempre existirá algo que nos marque, a sobre protección que existe no núcleo familiar é inestable, hai cousas que escapan ao control de calquera. Tamén que por moitos esforzos que se fagan acabamos sendo unha proxección dos nosos proxenitores e ao medrar é cando somos conscientes de todo iso. Ninguén está a salvo a pesares da boa vontade, o mundo é cruel. Bendita psicanálise, porque aínda que todo poida parecer que é o que toca, algo normal dentro dos marcos establecidos, existen lagoas das que ninguén pode manternos a salvo por moito que o neguemos. A busca de quen somos e quen queremos ser aparece, e sobre todo, non querer sentirnos ao 50%. Eu quero ser: 100%, así que seguirei buscando.

Ha, e non esquezamos sobre tódalas cousas, que a FELICIDADE non existe. Canto antes o saibamos mellor estaremos.

Quixera ser papel

Adoro como ule cada folla que compón un libro, inclusive máis cando ese rancio infire o seu toque de permanencia no tempo que o converte en reliquia. A cantidade de sabedoría, sentimentos, leccións, coñecementos, etc... que esconden no seu interior. Cada letra que se xunta formando palabras, parágrafos, páxinas e historias por descubrir.

A friaxe das novas tecnoloxías permítennos acceder a todo iso, pero nin punto de comparación con ese pracer de sentilo nas túas mans, de acariñar cada unha das súas partes mentres se avanza no seu contido.

Quixera ser papel, coa fraxilidade que conleva, cheo de fermosas e desagradables mensaxes impresas coa tinta da vida, con todas e cada unha das experiencias pasadas, que fan o libro que son. Un libro que sigue a escribirse pouquiño a pouco, sen saber que terá que contar nun futuro e menos aínda en que punto terá a palabra "fin". Todos somos libros andantes, coas nosas vivencias, medos, alegrías, fobias e todo o que se poida imaxinar. E ti que queres ser? As simboloxías poden variar, e aínda que soe sumamente "cursi", así é como o vexo eu hoxe. Formamos parte da biblioteca da humanidade, do universo. Escribamos xuntos e adornémolo con debuxos, quedan moitos relatos por contar.