Só ti

Ao non dar durmido as miñas neuronas non paran de traballar, o corazón dende onte sigue apertado, triste, aínda máis que meses atrás. O camiño que emprendín foi meditado, pero as trabas que aparecen fanme pensar porque agora estou onde estou e porque non existe un botón cal computadora pra poder reiniciar, resetear e poder poñer a configuración como estaba. A pesares de todo déixasme ir, porque queres verme feliz e sei que sufres porque non o consigo. Se tiña o mellor, por que non podo sentir coma antes? Quizais tamén sufro porque me doe o non ser capaz de que as cousas continuasen como estaban, porque só ti estiveches e estás nas boas e nas malas, porque me chamas 3 ou 4 veces ao día pra saber como estou a pesares de estar liado, porque me dás máis do que tes pra que non o pase mal aínda que ti teñas carencias, porque sigues tentando aledarme aínda que non teñas ganas por ter un día complicado... Recordo os coidados cando estiven mala, as 24 horas do día xuntos 7 días á semana nas vacacións sen aburrirnos nadiña o un do outro, as frases que só nós entendíamos e nos facían rir, as marathóns de series ou películas nas fin de semanas, as masaxes nós pés por inercia que me dabas a pesares de estar cansado, o saber que comidas me gustarían só con probalas, as apertas e bicos que me dabas aínda durmido de todo, a nobreza que posúes con todo o mundo, o saír comigo a tomar algo ou facer deporte a pesares de non ter ganas cando eu estaba decaída, as túas metáforas graciosas para explicarme como me vías, o saír sen rumbo no coche á aventura... e un sen fin de cousas boas. Pero non che darei as grazas, porque se che dou as grazas por todo sería como cando se di "quérote" e o outro responde "eu tamén". Non é o mesmo un "eu tamén" e agradecer sería como se nunca che houbese correspondido.

Sigo culpando ao tubo de adrenalina daquela vez... o meu corazón case se para e acelerou en demasía coa inxección. Quero buscar un culpable de todo, unha reacción química que afectase, máis ás veces non se pode buscar ningún porqué.

Soños e tristezas

Se non se avanza e as historias se repiten hai que buscar no máis fondo posible a orixe e tentar non quedar aló abaixo. Cando as ilusións se perden e o cóncavo da nosa boca non é capaz a transformarse en convexo aparece a conciencia de que hai unha raíz moi profunda que non somos capaces a arrincar, unha parte que queda escondida nalgún lugar da terra volvendo a rexurdir con forza a mala herba.

O corpo estoupa dalgún xeito, amosa que o noso corazón e a nosa mente o fan traballar a marchas forzadas estancados en situacións que nos fan infelices. Os pesadelos volven, as ganas de esconderse do mundo emerxen e nun círculo vicioso caemos máis e máis dentro do abismo. Nestes casos tamén nos damos conta de quen nos quere e a quen lle importamos un pemento, pois aínda que temos que saír adiante por nós mesmos as forzas faltan e a escuridade invade todo o noso entorno difuminando a saída.

Esta noite volvín soñar con algo que me persegue, nunca sei o que é, como se fose invisible, un ente, un espírito, algo malvado que vén a por min e aínda que noutros soños me enfronto a el, sempre me gaña a batalla. Esta noite optei por fuxir, corrín e corrín buscando un lugar seguro. Por momentos non podía ter os pés no chan e cal Tarzán saltaba de corda en corda dun tendedeiro inmensamente longo. Cando por fin puiden pisar terra, unha catarata altísima separábame dunha illa que parecía fermosísima con tanto verde, rochas redondeadas e un lago cunha fonte de pedra no centro. Aparentaba paradisíaca e, sen escapatoria, optei por cortar unha corda das anteriores correndo o risco de ao saltar, matarme. Conseguín chegar sen danarme, tiven a sorte de esquivar o mar e as altas pedras aterrando nela sa e salva. Para a miña sorpresa os perigos non remataran, dita illa estaba cheíña de monos, gorilas... todos negros e espreitándome con mirada furiosa. Decidín correr novamente, con grande enfado viñan tras miña atacándome sen piedade, como se eu non puidese estar alí, entre eles. Eran demasiados e tentando esquivalos e golpeándoos pra apartalos conseguín subir un muro moi alto. Volven as sorpresas... atopo unha mini cidade fea, sen xente pola rúa, tentando buscar outra saída que me leve a onde quero ir aínda que non sei onde é exactamente. Ollo polas fiestras das casas, todos están dentro da súa, e con mirada de estrañados como se eu fose unha pantasma quedan paralizados, asustados... como se tampouco puidese estar alí. E aquí espertei...

Brillar na escuridade

Disque estou de aniversario. Tal día coma hoxe fai 25 anos + 10 que vin a este mundo, cadrou en sábado e foi sobre as 10 da mañá. Así que sendo as horas que son aínda non medrei un ano máis, pouco queda. Falando o outro día coa miña nai recordoume que sempre fun cativiña, con 15 días de vida unha neumonía das gordas case me leva e que pasei as mil e unha enfermidades xuntas ata os dous anos. Nacín con pouco peso e a pesares de ser feble saín adiante e aquí estou dando guerra. Quizais nos meus adentros seguín crendo que aquela meniña débil continúa en min. A vida é moi estraña e fainos dar mil e unha voltas, portas que se pechan ante nós que nos fan quedar inmóbiles agardando que volvan a abrir. Esquecemos que hai fiestras, ou tal vez outras portas que xa están abertas. E agora aquí estou, soa e tentando controlar a tristeza porque o que esperaba que ía ser deixou de selo. Agradezo cada un dos parabéns que me ofrecen, uns máis sentidos, outros por cortesía, pero esta meniña atrapada nun corpo de muller ten moito que volver a xogar. A reservada e fría que era deixou paso a outra que exterioriza tanto os sentimentos que lle dá igual o que poidan pensar. A apariencia é algo que ben pouco me importa, iso digo agora, canto cambiei. Non quero lástima, nin falsedade. A parte boa é que dentro da escuridade hai un pequeno puntiño de luz que me fai camiñar, quizais son eu, que por fortuna nunca me deixarei apagar por moito que os vendavais azouten. Serei coma esas veas máxicas de aniversario que por moito que sopren, continúan acesas.

Ou senón mercarei lencería desta...

Con e sen...

Con amor o mundo é máxico, imaxinativo, alegre, soñador, fantástico e un sen fin de adxectivos positivos. Sen el: drástico, triste, amargo, baleiro, sen futuro... Por que precisamos ser parte de alguén? Por que non nos abonda co que somos por nós mesmos? Acaso somos o reflexo de como os demais nos vén? E así continúan os interrogantes. Cando crecemos desvinculámonos de afectos familiares, precisamos sentir a liberdade como algo que nos pertence por lei. Porén se estamos un tempo sen eles acostumámonos e comezamos a descubrir aos poucos quen somos. Se, pola contra, enganchamos un vínculo con outro a dependencia afectiva consúmenos converténdonos en seres incapaces sen afectos visibles. Tamén é certo que nos sentimos parte do que nos rodea porque alguén está aí, alguén que nos ve, nos sinte e nos percibe. Sen os demais non existimos porque eles forman parte do que somos en toda a esencia do noso ser, incluíndo todos e cada un dos adxectivos que nos definen.

Tiven un Wilson fai anos atrás, unha estreliña amarela e grande cun enorme sorriso adornado na súa face de tea a modo de coxín. Púxenlle ese nome pola película de Tom Hanks, "O náufrago". Recordo a súa soidade, o falar só e actuar de xeito triste e tolo por non ter ninguén con quen compartir nada nesa illa deserta abandoado ás mans de... non sei quen (diría Deus, máis non creo na súa existencia). No seu caso, o compañeiro era unha pelota de voleibol (creo recordar), poñéndolle ese nome por ser o impreso con letras da marca rexistrada.

Non estamos sós no mundo, aínda que ás veces así o pareza. Aillámonos por decepcións, medos, frustracións e outras fobias que pensamos que ninguén poida entender. O que si teño claro é que quen me queira será polo que son, non polo que poida aparentar. E aí xa estou aillándome de novo... máis sigo soñando con quen me queira tal e como son (e eu corresponda, claro, aínda que soe egoísta) , cos meus defectos e virtudes, senón non sería eu mesma, sería de todo menos humana. Máis tamén sei que hai silencios, excusas e "non presencias" que o din todo. Seguirei sendo unha náufraga.

Propósitos de ano novo = fume entre as mans

Nos últimos días de cada ano a balanza do vivido reaparece como por arte de maxia. Matinamos no que fixemos ao longo del, e sobre todo, no que deixamos por facer. E segundo pra onde se incline o seu peso, pra un lado ou outro, cargamos de replantexamentos o noso cerebriño de se realmente somos, vivimos ou sentimos como nos gustaría. Volven os "tiña que": facer máis deporte, comer de xeito máis saudable, deixar de fumar, ser máis positiv@, deixar de tratar con xente á que lle importamos unha merda, retomar hobbies, centrarnos máis no que verdadeiramente nos fai felices, etc., etc... Cantos propósitos de muda se perden no camiño á espera do momento oportuno, no fuxidizo dos segundos, minutos, horas, días, semanas e meses, pra baternos coa realidade no seu final, facéndose presentes nese intre de despedida e recordándonos o esforzo que supón tentar retomalos no seguinte ano que comeza. Tantos soños, ilusións que se esvaecen como fume entre os dedos das mans.

O cambio de ano non é máis que un número, o último de catro cifras que toca sumar por un máis. Tomámolo coma unha orixe, unha nova oportunidade, un comezar de cero... cando realmente cada día é único e non volve. Vou deixar os propósitos, desta non vou raiarme nin pedirme nada. Cada amencer pode ser o que estaba agardando pra mellorar.

E como comecei falando da "balanza" do vivido venme á cabeza esta canción que tanto me gusta de Rocío Dúrcal, pois leva dita palabra no título.