Amizade

Pasaron as eleccións do 1 de marzo. Os personaxes mudaron de situación, a reflexión dos cambios faise inevitable. Dentro do malo teño que dicir dun xeito positivista que, no fondo, xa estamos acostumados a loitar e pedir o que nós é noso. Cousas que pasan na democracia, porque iso é o bo, vivimos nunha democracia.

O mércores marchei para Cáceres, H tivo que solucionar uns asuntos laborais nesas terras, aproveitando eu para darlle unha sorpresa á miña amiga Marian. E foi así, unha grande sorpresa, non contaba coa miña presencia ese día. O tempo non chegou a moito, é o que teñen as viaxes relámpago (fíxose moi curta a estancia nese lugar e moi longa a viaxe no coche). Aproveitamos cada instante coas nosas conversas, temos un "feeling" fóra do común entre nós. O máis bonito é que as boas amizades nunca morren a pesares da distancia. Case estivemos de aniversario pois o ano pasado marchei desas terras un 7 de marzo do 2008 e a visita tivo lugar o 5 de marzo deste ano. A súa promesa de devolverme esa visita este verán sigue en pé, así o espero.

Hoxe celebro ese bo rollo, esa complicidade... e digo en voz alta: Vivan as bonitas amizades!!!

Cáceres

04.03.09

Ai, Carmela

Hoxe despois de falar con Carmeliña polo móbil (uso diminutivos máis a miúdo cando se trata de persoas altas, por cariño tamén) do tema do seu negocio, fun directamente a ver a noticia en internet: xa colleron aos culpables do desastre da icineración do quiosco. Con sorte, a ver se a xustiza fai xustiza, valga a redundancia. Aínda que despois de ver o programa da Mercedes Milá "Diario de..." esta semana, e o da folga dos xuíces, non quero dicir máis...

A Voz de Galicia

Agora na alameda pobrense faise estraño ver o oco vacío sen o quiosco rodeado de nenos, ou non tan nenos, a mercar larpeiradas. Axiña voltará, será outro, diferente, pero estará.

Adícolle esta canción do alemamalo (a ver se fai máis versións tan boas), por certo, gústanme moito os seus vídeos:

Indignación

Teño que recoñecer que este 8 de xaneiro do 2009 será un día a recordar por distintos motivos no meu entorno. Por unha parte por ser o día do meu aniversario, por outra polo nacemento da sobriña de H sobre as 15:00 horas mediante cesárea (unha bonequiña pequerrechiña) e a final do día recibo unha noticia desastrosa. A miña amiga Carmela, da Pobra, chámame en parte para felicitarme e por outra contarme o día de cans que leva a causa da queima do seu quiosco, o seu medio de vida reducido a cinzas a mans duns vándalos. Quedei coa boca aberta, parece mentira que haxa tanta estupidez e maldade neste mundo, a Voz de Galicia reflexouno así:

Un fuego provocado calcinó un quiosco del centro de A Pobra

Espero que obteñan o seu merecido como todo aquel que dana aínda sabendo o que fai e dalle igual. Por un mundo digno e libre de mal.

*Sábado 10 ás 12:30 manifestación en Ribeira na Praza do Concello co lema:

GALIZA CON PALESTINA, NON AO MASACRE!

Grazas a todos os que me recordáchedes felicitándome neste día tan especial. Carlos: unha dedicatoria preciosa.

Grazas

Xa comezou a conta atrás. Este 2008 está rematando, o tempo pasa incesantemente, ano tras ano cada vez máis á présa. Sempre escoitei que cando se pasa ben todo é máis rápido nembargantes cando se pasa mal, máis lento. Hai momentos en que os días parecen horas, outros semanas, todo depende, máis rebato esa cuestión. Para min non foi o mellor ano, tampouco tan malo, se me poño en plan positivo. A ansiedade limitou trazas da miña vida estos 11 meses, e como digo sempre: "non hai mal que por ben non veña", aprendín moitas leccións que me fixeron evolucionar e mudar aspectos que o precisaban, aínda faltan... despaciño e boa letra.

"O que non te mata, faite máis forte"

Que che pregunten como estás, sobra xente, pero recibir mans amigas que che amosen o sendeiro para seguir adiante sen pedir nada a cambio... eso non ten prezo (parece un dos anuncios da MasterCard). Agradezo moito aos que estiveron aí. Grazas H por estar sempre ao meu lado nas boas e nas malas, polo teu cariño e comprensión, por verme como só ti sabes verme...; grazas Carlos por apoiarme axudándome a atopar unha solución para ser e estar mellor, e grazas Marian por orientarme como só ti sabes facelo. Non me vou poñer en plan dramático, algo que odio, así que cambio de tema.

Descubrín unha nova serie que me fixo rir abondo. Baixeina de internet por casualidade. Atraeume o título: "Samantha ¿Que?". Só hai a primeira tempada, de momento. Samantha (Christina Applegate) esperta dun coma na cama dun hospital despois de 8 días con amnesia retrógrada, non recorda nada da súa vida. Pouco a pouco, a través de pequenos detalles vai descubrindo o tipo de persoa que era antes de ser atropelada por un conductor que se deu á fuga: unha mala pécora de coidado. Non conto máis, mellor vela.

Noites alegres, mañás tristes

Estou de resaca. O cerebro baila dentro da miña cabeza como se tivese vida propia. Que mal se queda un ao día seguinte dunha noite de festa na que o pasas de marabilla, sen medir as consecuencias físicas nin psicolóxicas, pois o baixón tamén é grande. Xa se sabe, o alcol é un depresor do sistema nervioso, pero parece que nos sentimos mellor nese intre con catro (ou seis, ou oito) cañas ben tiradas dos nosos bares, mentres lle damos á sen óso sen parar, calquera tema é interesante cunhas copiñas de máis.

Tamén parece como se me agudizase o sexto sentido, debe ser porque fallan os outros cinco. Como ben me dixo a miña amiga Juani o sábado pola noite:

"Noites alegres, mañás tristes"

E cando estou decaída, por dicilo dalgunha maneira, dáseme por profundizar, e eso para min non é tan malo, depende como se mire. Como se vise as cousas máis claras do que me rodea, a xente superficial que sempre estará para pasalo ben, e a xente que vale a pena de verdade.

¡Vivan as noites alegres!

Nada é eterno

Estamos a primeiros de xullo e as nubes e a chuvia non paran de asomarse para facernos olvidar na época que estamos. O cambio tan estraño recoñéceo o meu corpo, o cabelo cae coma as follas das árbores no outono. Algo pasaxeiro que sempre me ocorreu, dende nena, que eu lembre. Tomo levadura de cervexa, e máis cervexa (hahaha...) para combatir a xenética que me tocou por parte do meu pai.

Onte comecei a ler "Brida" de Paulo Coelho, paréceme un libro moi existencialista para o pouco que conseguín ler, pois os ollos pecháronse ás 12 páxinas e caín rendida. Este libro recomendáramo Marian. Díxome que seguro era o meu estilo de lectura, pois teño unha personalidade relacionada con eses temas tan profundos e máxicos. Pareceume fermoso que me dixese eso, pois caloume en tan só un mes e tres semanas que pasei en Cáceres. Houbo unha química entre nós fóra do común e procuramos manter esa amizade tan bonita, a pesares da distancia. É unha persoa moi especial na miña vida, axudoume tanto a evolucionar que sempre lle estarei agradecida. Espero que nunca mude este sentimento, pois os amigos tamén cambian (non sempre evolucionan), e nunca volta a ser igual. Todos mudamos de forma de ser, ou de pensar, e sempre buscaremos persoas máis afíns a nós mesmos. Nada é eterno.