A terapia da kk

Moitos pensamentos, nada que contar. Levo xa uns cantos días encerrada, a gripe pilloume con forza, polo menos agora xa respiro aínda que os senos para-nasais doen coa falta de drenaxe de tanta conxestión. Despois de tantos meses evitando tomar azucre (por moitas causas, a máis importante é o subidón seguido do baixón que dá, afectando física e animicamente) e estando maliña non teño máis que antollo de chocolate quentiño con "croissants". Deixar o vicio de fumar para caer noutro (onte fixen 2 meses sen tabaco e levo aforrados 300 euros, díxomo o quitómetro). Ter tanto tempo para pensar non é nada bo, barallo e barallo sen chegar a ningunha conclusión específica de nada, só sirve para comer o tarro e acabar tomando máis aspirinas. Estiven lendo libriños dos meus, empecei varios á vez: Masajes y reflexoterapia, Mente creativa e Gimnasia cerebral, teño pendente o de Feng Shui. H di que parezo "La Hierbas" da serie "Aquí no hay quien viva" con tanta terapia alternativa. Cada un é como é, ou como quere ser, mellor dito.

Tamén remexín, coma de cotío, por internet, lendo as novas do día, as actualizacións de blogues... para seguidamente escaquearme de páxina en páxina ata atopar artigos rariños que acaban enganchándome. Fun dar a un remedio un tanto curioso para a ira (hai veces que fago como en Ally McBeal, na imaxinación recreo accións que non podo, nin quero, facer na realidade por motivos obvios). Resulta que, para librarse do rancor, odio, vinganza, etc... cada vez que vaias ao wc a expulsar os residuos tóxicos, fluídos ou sólidos, do corpo (senón estouparíamos), penses que tamén eliminas eses estados emocionais tan autodestructivos. Sensacións que envelenan a alma e anubran a mente impedindo a paz mental. Hai de todo: "Lance sempre encontrou a súa motivación na ira e no rancor. E debo dicir que si gañar é agradable, non hai nada máis pracenteiro que facelo cando todo o mundo quere que perdas", dixo o director deportivo do ciclista estadounidense Lance Armstrong.

Pois nada, a poñer en práctica eso de eliminar sentimentos negativos cada día!!!

*Falando de Ally McBeal, paréceme divertido voltar a ver o baile mítico da serie coa canción de Barry White: You're the first, the last, my everything.

Mente positiva

O verán está chegando ao seu final, para o meu entender xa rematou no mes de agosto. O tempo non acompañou demasiado, nembargantes en Galicia esto do clima xa é todo un clásico. O bronceado foise tan rápido que apenas dou tempo a darse conta na estación que agora remata, xustamente o domingo. Non levo moi ben o outono, nin o inverno: vento, frío, choiva, días curtos e apagados, a festa consumista do Nadal..., ata a miña pel se apaga e vira branca coma o leite, sen falar dos pés e as mans conxeladas. Procurarei ver o lado positivo do cambio da estación, non queda outra (eso digo ano tras ano): as castañas, ver unha peli ao abrigo da túa casa mentres a chuvia bate na fiestra, o caldiño, as comidas potentes para quencer o frío, darse un baño na praia con mal tempo para sentir o corpo vivo...

O outro día lin, máis ben escoitei, o audio-libro de "El secreto" de Rhonda Byrne e pareceume moi, moi interesante. Pasoumo a miña amiga Marian, que tamén é unha forofa destes temas. Fala da lei da atracción, de que todo o bo e malo que vén á nosa vida é motivado polos nosos pensamentos. Así que hai que convencerse e tentar ter unha mente positiva e, como di unha frase de Buda que puxen nun post anterior:

Todo lo que somos es el resultado de lo que hemos pensado.

Espero cambiar o chip, xa que din que os do meu signo zodiacal non se atopan entre os máis felices, debe ser pola forma absurdamente realista, por non dicir negativa, de ver as cousas. Así que... MENTE POSITIVA!!!

Nada é eterno

Estamos a primeiros de xullo e as nubes e a chuvia non paran de asomarse para facernos olvidar na época que estamos. O cambio tan estraño recoñéceo o meu corpo, o cabelo cae coma as follas das árbores no outono. Algo pasaxeiro que sempre me ocorreu, dende nena, que eu lembre. Tomo levadura de cervexa, e máis cervexa (hahaha...) para combatir a xenética que me tocou por parte do meu pai.

Onte comecei a ler "Brida" de Paulo Coelho, paréceme un libro moi existencialista para o pouco que conseguín ler, pois os ollos pecháronse ás 12 páxinas e caín rendida. Este libro recomendáramo Marian. Díxome que seguro era o meu estilo de lectura, pois teño unha personalidade relacionada con eses temas tan profundos e máxicos. Pareceume fermoso que me dixese eso, pois caloume en tan só un mes e tres semanas que pasei en Cáceres. Houbo unha química entre nós fóra do común e procuramos manter esa amizade tan bonita, a pesares da distancia. É unha persoa moi especial na miña vida, axudoume tanto a evolucionar que sempre lle estarei agradecida. Espero que nunca mude este sentimento, pois os amigos tamén cambian (non sempre evolucionan), e nunca volta a ser igual. Todos mudamos de forma de ser, ou de pensar, e sempre buscaremos persoas máis afíns a nós mesmos. Nada é eterno.

De volta á vida

Xa pasaron dous meses, infernais, dende que escribín a última vez neste espazo virtual considerado o meu diario persoal, por dicilo dalgunha maneira, pois de diario non ten nada, máis ben "mesario".

Despois dunha mala racha en canto a saúde se refire, agora comezo a ser libre e ver todo o que me rodea con outra perspectiva. A verdade é que non podería superar esto sen o cariño dos meus e como non, de Marian. Unha rapaza que me dou a vida. Aparte dunha lectura de libros que me axudaron moito. Non estou ao cen por cen, pero estou no camiño axeitado. Todo comezou con un paseo polas galerías comerciais de Cáceres, fixeime nun herbolario que tiña libros... libros si. Aí coñecina e charlando deume cita para unha consulta e explicoume a realidade do meu problema, que ao fin e ao cabo era ficticio e prestoume un libro (que finalmente comprei) que se titula "La princesa que creía en los cuentos de hadas". Xa sei que sona cursi, pero axudoume tanto que tiven que mercalo.

Noutro momento seguirei explicando todo o que me pasou... Agora prefiro non pensar neso demasiado. Todo necesita o seu espacio e o seu momento.